It's so kool Blog

หนีตาม....

2007-06-08T11:44:00.001+07:00

คนอื่นๆ เค้าย้ายบ้านกันหมดแล้ว ด้วยเหตุนี้ผมก็ขออนุญาตหนีตามเขาเหล่านั้นไปด้วยคนครับ

บ้านใหม่อยู่ที่ lukasti.wordpress.com ครับ ขอเชิญแวะไปเยี่ยมชมได้

Re: Hello…Mr. Armed – Messiah

2006-10-06T09:24:00.000+07:00

สืบเนื่องจาก บทความเรื่อง "Hello…Mr. Armed – Messiah"
ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นด้วยกับความคิดของคุณปราชญ์ เจ้าของบทความนะครับ แต่อยากจะขอคิดต่าง

ต้นกำเนิดของประชาธิปไตยอาจจะมาจากมุมใดมุมหนึ่งของโลก ผ่านการพัฒนา เปลี่ยนแปลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อมิใช่สิ่งที่เกิดขึ้นครั้งแรกในแผ่นดินประเทศไทย จึงต้องถามว่า สิ่งที่สยามประเทศรับมา เป็น "ชื่อ" ประชาธิปไตย หรือ "แนวคิด" เรื่องประชาธิปไตย? คนทั่วไป "รู้จัก" และ "เข้าใจ" ประชาธิปไตย มากน้อยเพียงไร?

นับตั้งแต่ปี 2475 ที่ราชอาณาจักรสยามเปลี่ยนระบอบการปกครอง บางสิ่งเปลี่ยนแปลง บางสิ่งยังคงอยู่
สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ "อำนาจอธิปไตย" ที่กลายมาเป็นของปวงชน แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยน คือ "การใช้อำนาจอธิปไตย"
คนไทยไม่เคยชินกับการใช้ "อำนาจอธิปไตย" จึงคอยแต่จะยกอำนาจนั้นให้แก่ "ผู้ปกครอง" อยู่ร่ำไป

"ประชาธิปไตย" มิได้เกิดขึ้นมาลอยๆ หากแต่เกิดขึ้นมาเพราะคนเรา "เชื่อ" ว่าเราสามารถปกครองตนเองได้ ความเชื่อนี้กฎหมายบังคับให้เชื่อไม่ได้นะครับ หากคนจำนวนมากไม่ได้เชื่อเช่นนี้ ต่อให้รัฐธรรมนูญบัญญัติอย่างไรก็มิอาจเป็นประชาธิปไตยได้

แม้บทบัญญัติในรัฐธรรมนูญจะมีอยู่ว่า "บุคคลย่อมเสมอกันในกฎหมายและได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายเท่าเทียมกัน" แต่ด้วยความเขลาเบาปัญญาของผม จึงมิอาจทราบได้ว่า แล้วในความเป็นจริงที่มิได้อยู่ในกฎหมาย "บุคคล" แต่ละคน "เสมอกัน" หรือไม่? แต่จะขอสมมติไปพลางๆ ก่อนว่า ไม่เสมอกัน

ผมเดาว่า คนไทยจำนวนมากไม่รู้สึกว่า คนเราทุกคนล้วนแล้วแต่ "เสมอกัน" และ "เท่าเทียมกัน" เมื่อไม่เคยปกครองตนเอง ก็ไม่รู้จะปกครองตนเองอย่างไร ซ้ำร้ายกว่านั้น บางทีคนไทยอาจจะไม่เชื่อว่า เราปกครองตนเองได้ ดังนั้น คนไทยอาจจะรู้จักประชาธิปไตยดีก็ได้ แต่เมื่อไม่เชื่อว่า คนเราปกครองตนเองได้ และ "ต้อง" ปกครองตัวเอง คนไทยจึงพอใจที่จะให้คนอื่นเอาอำนาจของตนเองไปใช้มากกว่า ตราบใดที่ยังมีข้าวกิน ไข่ยังราคาเท่าเดิม ใครจะกุมอำนาจในรัฐบาลก็ช่างหัวมัน เพราะนี่คือ "ประชาธิปไตยแบบไทยๆ" คนไทยทำอะไรง่ายๆ สบายๆ อยู่แล้ว

ดังนั้น ผมจึงเชื่อว่า "การรอคอยเมสไซอาห์ทางการเมืองการปกครอง" ที่คุณปราชญ์พูดถึงนั้น มิได้เพิ่งเกิดขึ้น หากแต่คงอยู่มายาวนานจนกลายเป็นความเคยชินของคนไทยไป คนไทยรอ "เมสไซอาห์" มานานแล้ว และจะยังคงรอต่อไป

คนไทยไม่ได้งอมืองอเท้านะครับ แต่คนไทยเป็น "คนช่างฝัน" ต่างหาก

ที่คุณปราชญ์สรุปว่า "ผมเชื่อว่าเมสไซอาห์ที่ดีที่สุดน่าจะเป็นตัวตนของเราแต่ละคนเอง กระบวนการตรวจสอบทางการเมืองที่เข้มแข็งที่สุดไม่ใช่ศาลหรือองค์กรใดใด หากแต่เป็นตัวประชาชนที่มีความรู้และความเข้าใจในสิทธิ์ที่ตนมี สามารถบริหารใช้มันได้อย่างมีประสิทธิภาพ เรื่องล้าสมัยที่ทำให้ดูราวกับว่าเรากำลังอาศัยอยู่ในบ้านป่าเมืองเถื่อนนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นมาอีก" ผมขอยกสองมือเห็นด้วย แต่คำถามสำคัญก็คือ แล้วต้องทำอย่างไร คนไทยจึงจะเชื่อว่า เราสามารถปกครองตนเองได้ หรือ "เมสไซอาห์ที่ดีที่สุดน่าจะเป็นตัวตนของเราแต่ละคนเอง"

หรือว่าต้องรอ "เมสไซอาห์" จุติลงมาบอกอีก...

รัสเซียกับการสร้างปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจ

2006-07-27T12:45:00.000+07:00

เมื่อกล่าวถึง “ประเทศมหาอำนาจทุนนิยม” เราจะนึกถึง “กลุ่มประเทศ G8” ขึ้นมาเป็นลำดับแรก กลุ่มประเทศ G8 หรือ Group of Eight ประกอบด้วยสมาชิก 8 ประเทศ ได้แก่ แคนาดา ฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี ญี่ปุ่น รัสเซีย สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา แม้ว่ากลุ่ม G8 จะเป็นการรวมกลุ่มอย่างไม่เป็นทางการ โดยมิได้มีการจัดตั้งองค์กรถาวร หรือมีข้อตกลงเป็นลายลักษณ์อักษรใดๆ ระหว่างกัน แต่เรามิสามารถปฏิเสธได้ว่า กลุ่ม G8 เป็นกลุ่มประเทศที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดในโลก โดยมีสัดส่วนการค้าร้อยละ 49 ของการค้าทั้งโลก ผลผลิตภาคอุตสาหกรรมร้อยละ 51 ของผลผลิตรวมทั้งโลก และมูลค่าทรัพย์สินร้อยละ 49 ของมูลค่าทรัพย์สินรวมของกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (International Monetary Fund: IMF)

ภายหลังการสิ้นสุดยุคสงครามเย็น รัสเซียเข้าร่วมในการประชุมของกลุ่ม G7 เดิม โดยเข้าประชุมร่วมกับกลุ่มประเทศ G7 ครั้งแรกในปี 2537 ต่อมาจึงเข้าเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม G8 ในปี 2541 ตามข้อเสนอของรัฐบาลสหรัฐฯ ยุคประธานาธิบดี Bill Clinton เพื่อเป็นการให้รางวัลรัสเซียที่อดีตประธานาธิบดี Boris Yeltsin ปฏิรูประบบการเมืองให้เป็นประชาธิปไตยและปฏิรูประบบเศรษฐกิจไปสู่ระบบตลาดเสรี รวมทั้งวางตัวเป็นกลางต่อการขยายสู่ตะวันออกขององค์กรสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ (North Atlantic Treaty Organization) หรือ NATO

อย่างไรก็ตาม มีหลายฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยกับการเข้าร่วมกลุ่ม G8 ของรัสเซีย เนื่องจากสาเหตุอย่างน้อย 2 ประการ ประการแรก รัสเซียเพิ่งเริ่มต้นปฏิรูประบบการเมือง จึงมิได้เป็นประชาธิปไตยเต็มตัวดังเช่นสมาชิกชาติอื่นๆ ประการที่สอง รัสเซียมิได้เป็นประเทศที่ร่ำรวยทัดเทียมประเทศสมาชิกอื่นๆ โดยขนาดเศรษฐกิจของรัสเซียเมื่อวัดจาก GDP อยู่เพียงลำดับที่ 14 เท่านั้น นอกจากนี้ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2548 วุฒิสมาชิก Joe Lieberman และ John McCain ของสหรัฐฯ ได้ออกมาเรียกร้องให้รัสเซียออกจากกลุ่มประเทศ G8 ทั้งนี้เนื่องจากรัสเซียภายใต้การนำของ ประธานาธิบดี Vladimir Putin มิได้เป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริงและมิได้ให้เสรีภาพทางการเมืองแก่ประชาชนอย่างเพียงพอ

ในเดือนกรกฎาคม 2549 รัสเซียได้รับโอกาสเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมผู้นำ G8 เป็นครั้งแรก การประชุมดังกล่าวจัดขึ้นที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ระหว่างวันที่ 15 – 17 กรกฎาคม 2549 แม้ว่าประเด็นหลักที่ประธานาธิบดี Vladimir Putin เสนอในที่ประชุมจะได้แก่ ความมั่นคงทางพลังงาน โรคติดต่อ และการศึกษา แต่สิ่งที่ประเทศมหาอำนาจและประเทศอื่นๆ ให้ความสนใจมากกว่าคือ บทบาทและการสร้างปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจของรัสเซีย ที่นับวันจะยิ่งขยายอิทธิพลออกนอกประเทศและมีบทบาทขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ

1. เสาหลักที่รัสเซียใช้เป็นปัจจัยค้ำยันอำนาจต่อรอง
ในทางเศรษฐศาสตร์การเมืองระหว่างประเทศนั้น เสาหลักของรัฐทุนนิยมที่ใช้ในการสร้างปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจกับรัฐอื่นๆ อาจแบ่งได้เป็น 6 เสาหลัก ได้แก่ การค้าและการผลิต การเงิน ความรู้และเทคโนโลยี วัฒนธรรม การสื่อสาร และกองทัพ ความเข้มแข็งของเสาหลักทั้ง 6 เสานี้ จะเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดอำนาจในการต่อรอง

แม้ว่าเสาหลักต่างๆ ที่รัสเซียใช้ จะมิได้ใช้เพื่อต่อรองโดยตรงกับประเทศมหาอำนาจต่างๆ ทั้งหมด แต่เสาหลักเหล่านี้ล้วนทำให้รัสเซียสามารถใช้เป็นปัจจัยค้ำยันอำนาจต่อรองของตนกับประเทศมหาอำนาจอื่นๆ ได้ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ การสร้างปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจโดยอ้อมนั่นเอง เสาหลักที่รัสเซียใช้มีอย่างน้อย 5 เสาหลัก ดังนี้

1.1 การผลิตและการค้า
เศรษฐกิจของรัสเซียเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องเฉลี่ยร้อยละ 6 ต่อปีนับจากปี 2542 จนทำให้รัสเซียมีการขยายตัวทางเศรษฐกิจรวมถึงร้อยละ 65 เมื่อปีที่ผ่านมา แม้ว่าธุรกิจต่างๆ ของรัสเซียจะเติบโตขึ้นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจโทรคมนาคม เทคโนโลยีสารสนเทศ การค้าปลีก การกลั่นสุรา อาหารแปรรูป และสินเชื่อเพื่อผู้บริโภค แต่ปัจจัยหลักเกิดจากราคาน้ำมันที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้รัสเซียได้เงินจำนวนมหาศาลจากการเป็นผู้ส่งออกน้ำมันรายใหญ่ของโลก

นอกจากเงินมหาศาลที่ได้จากการผลิตและค้าน้ำมันแล้ว ปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจยังเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นควบคู่กัน การผลิตน้ำมันของรัสเซียเคยลดลงเป็นอย่างมากนับจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตเมื่อ 15 ปีที่แล้ว ก่อนที่จะเริ่มผลิตมากขึ้นอีกครั้งจนเป็นผู้ผลิตน้ำมันรายใหญ่อันดับ 2 ของโลกรองจากซาอุดิอาระเบียเมื่อปีที่แล้ว เมื่อผนวกเข้ากับแหล่งก๊าซธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยแหล่งก๊าซธรรมชาติที่ได้รับการยืนยันแล้วมีมากกว่าอิหร่านที่ตามมาเป็นลำดับ 2 ถึงเท่าตัว ทำให้รัสเซียเป็นประเทศที่ทรงอิทธิพลด้านพลังงานมากที่สุดประเทศหนึ่งในโลก ประเทศมหาอำนาจอื่นๆ ทั้งกลุ่มประเทศสหภาพยุโรป สหรัฐอเมริกา และจีน ต่างก็ต้องพึ่งพารัสเซียในด้านพลังงานทั้งสิ้น

ความหวั่นเกรงของสหรัฐฯ ที่มีต่อรัสเซียในด้านพลังงานนั้น เห็นได้อย่างชัดเจนจากคำกล่าวของนาย Dick Cheney ที่ต้องการให้รัสเซียหยุดการใช้น้ำมันและก๊าซธรรมชาติเป็นเครื่องมือบีบบังคับและสร้างอำนาจต่อรองเหนือประเทศคู่ค้า

ในด้านการค้านั้น แม้ว่ารัสเซียจะยังมิได้เป็นสมาชิกองค์การการค้าโลก แต่การค้าของรัสเซียก็ขยายตัวในอัตราสูง โดยเฉพาะการค้ากับจีนซึ่งเป็นหอกข้างแคร่ของสหรัฐฯ ในช่วงไตรมาสแรกของปี 2549 การค้าระหว่างทั้งสองฝ่ายเพิ่มขึ้นเกินกว่าร้อยละ 50 เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน โดยในปีที่แล้วมูลค่าการค้าระหว่างรัสเซียกับจีนมีมูลค่าสูงถึง 29.1 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ การเชื่อมโยงความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างทั้งสองประเทศเป็นการเพิ่มอำนาจเชิงสัมพัทธ์ให้แก่รัสเซียในการเจรจาต่อรองกับประเทศมหาอำนาจอื่นๆ

1.2 การเงิน
รัฐบาลรัสเซียมีงบประมาณเกินดุลติดต่อกันมาแล้ว 6 ปี ทำให้สามารถตกลงจ่ายหนี้เร่งรัดการต่างประเทศก่อนกำหนดได้เป็นมูลค่ามหาศาล แม้ว่าการใช้หนี้ดังกล่าวอาจมิได้เพิ่มอำนาจต่อรองให้แก่รัสเซียโดยตรง แต่ถ้าคิดในมุมกลับจะพบว่า การที่รัสเซียสามารถใช้หนี้ได้ เท่ากับเป็นการลดปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจของประเทศเจ้าหนี้ลงได้

1.3 ความรู้และเทคโนโลยี
ความรู้และเทคโนโลยีของรัสเซียที่เป็นมรดกตกทอดมาจากยุคสงครามเย็นประการหนึ่ง คือ ความรู้และเทคโนโลยีในการผลิตพลังงานนิวเคลียร์ แม้ว่าสหรัฐฯ จะเป็นผู้ผลิตพลังงานนิวเคลียร์รายใหญ่ที่สุดในโลก แต่ยังคงต้องพึ่งพาแร่ยูเรเนียมซึ่งเป็นวัตถุดิบสำคัญจากรัสเซียเป็นหลัก โดยนำเข้ายูเรเนียมเข้มข้นและยูเรเนียมปรับสภาพจากรัสเซียร้อยละ 55 และ 30 ของการนำเข้าทั้งหมด ความได้เปรียบเรื่องวัตถุดิบของรัสเซียเอื้ออำนวยให้มีการพัฒนาความรู้และเทคโนโลยี และสร้างอำนาจต่อรองในเรื่องพลังงานนิวเคลียร์เป็นอย่างมาก
ในการประชุมผู้นำ G8 ทั้งสหรัฐฯ และรัสเซียบรรลุข้อตกลงในการสร้างความร่วมมือเพื่อการพัฒนาพลังงานนิวเคลียร์เชิงพาณิชย์ ตามแผนงานดังกล่าว ทั้งสองประเทศจะร่วมมือกันพัฒนาเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์รุ่นที่ 4 ตั้งศูนย์เพิ่มสมรรถนะแร่ยูเรเนียม และธนาคารเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ ภายใต้การกำกับดูแลของสำนักงานพลังงานปรมาณูสากล (International Atomic Energy Agency: IAEA) ความร่วมมือระหว่างทั้งสองประเทศทำให้ควบคุมเทคโนโลยี ตลอดจนอาวุธนิวเคลียร์มิให้ถึงมือกลุ่มผู้ก่อการร้าย
ในทางหนึ่งรัสเซียสร้างความร่วมมือกับสหรัฐฯ แต่ในอีกทางหนึ่ง รัสเซียยื่นข้อเสนอให้อิหร่านสามารถพัฒนาการผลิตพลังงานนิวเคลียร์ในรัสเซียได้ เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหาของประเทศอื่นๆ ที่มองว่า อิหร่านกำลังลอบพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ สหรัฐฯ พึงพอใจกับท่าทีของรัสเซียในการยื่นความช่วยเหลือดังกล่าว แต่ก็ย่อมทำให้รัสเซียมีอำนาจต่อรองมากขึ้นตามไปด้วย

1.4 กองทัพ
เสาหลักด้านกองทัพมิได้เป็นประเด็นที่ปรากฏให้เห็นเด่นชัดดังเช่นในยุคสงครามเย็น แต่ใช่ว่าอำนาจทางการทหารของรัสเซียจะหมดไป นอกเหนือจากศักยภาพในการผลิตพลังงานนิวเคลียร์แล้ว รัสเซียยังคงมีการซ้อมรบร่วมกับจีนที่มิได้ยอมอ่อนข้อต่อสหรัฐฯ ซึ่งหากเราเชื่อว่า “ศัตรูของศัตรูคือมิตร” การซ้อมรบร่วมกันระหว่างรัสเซียและจีน ย่อมสร้างความกังวลต่อสหรัฐฯ โดยมิต้องสงสัย
การพัฒนาการผลิตอาวุธและอำนาจทางกองทัพของรัสเซียยังเกิดขึ้นโดยอ้อม ผ่านการขายอาวุธให้ประเทศต่างๆ รวมถึงลูกค้ารายใหญ่เช่นจีน ซึ่งยังคงต้องการเทคโนโลยีอาวุธที่ทันสมัยที่สุดจากรัสเซีย นอกจากนี้ รัสเซียยังตกลงขายอาวุธให้ซีเรีย และมีความเป็นไปได้ที่จะมีการขายอาวุธให้แก่กลุ่มฮามาส เมื่อรัฐบาลรัสเซียเชิญผู้นำกลุ่มฮามาสที่สหรัฐฯ ขึ้นชื่อไว้ในบัญชีดำมาเยือนรัสเซียภายหลังจากการชนะการเลือกตั้งในปาเลสไตน์ เสาหลักทางกองทัพที่เข้มแข็ง หยั่งรากลึก และแผ่อิทธิพลไปรอบด้านย่อมเป็นสิ่งที่ประเทศมหาอำนาจทุกประเทศจำเป็นต้องจับตามองด้วยความระมัดระวัง

1.5 การสื่อสาร
ภูมิภาคตะวันออกกลางเป็นภูมิภาคที่เป็นหนามยอกอกของประเทศมหาอำนาจโดยเฉพาะสหรัฐฯ ผลประโยชน์จากทรัพยากรน้ำมันในภูมิภาคนี้เป็นที่ต้องการของหลายๆ ประเทศ แต่ประเทศมหาอำนาจเช่นสหรัฐฯ มิอาจสร้างความเชื่อใจแก่ประเทศตะวันออกกลางได้มากนัก รัสเซียใช้เสาหลักทางด้านการสื่อสารโดยสถานีโทรทัศน์ RIA Novosti ซึ่งเป็นกิจการของรัฐบาลรัสเซีย วางแผนการลงทุนสร้างช่องข่าวภาคภาษาอาหรับ การใช้เสาหลักทางด้านการสื่อสารดังกล่าวสามารถทำให้รัสเซียสามารถขยายอิทธิพลเข้าสู่ภูมิภาคตะวันออกกลาง และถ่วงดุลการแผ่อำนาจเหนือภูมิภาคดังกล่าวของประเทศมหาอำนาจอื่นๆ ผ่านการสื่อสารอย่างได้ผล

2. พลังอำนาจในการต่อรอง
พลังอำนาจในการต่อรองในทางเศรษฐศาสตร์การเมืองระหว่างประเทศแบ่งออกได้เป็น 2 ลักษณะ ได้แก่ อำนาจเชิงสัมพัทธ์ (Relational Power) และอำนาจเชิงโครงสร้าง (Structural Power)

อำนาจเชิงสัมพัทธ์ เป็นอำนาจหรือความได้เปรียบที่ทำให้ฝ่ายหนึ่งสามารถใช้ในการเจรจาต่อรองเพื่อบีบบังคับให้อีกฝ่ายหนึ่งเปลี่ยนแปลงในประเด็นใดประเด็นหนึ่งตามที่ต้องการ ขณะที่อำนาจเชิงโครงสร้าง เป็นอำนาจที่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือกำหนดโครงสร้างทั้งระบบ ไม่ว่าจะเป็นระดับรัฐหรือระดับโลก

พลังอำนาจในการต่อรองกับประเทศต่างๆ ของรัสเซียนั้นเข้าข่ายของอำนาจเชิงสัมพัทธ์มากกว่าอำนาจเชิงโครงสร้าง ทั้งนี้เนื่องจากรัสเซียใช้พลังอำนาจของตนในการต่อรอง กดดัน และบีบบังคับประเทศอื่นๆ มากกว่าจะใช้ในการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างประเทศนั้นๆ อำนาจเชิงสัมพัทธ์ดังกล่าวเกิดจากเสาหลักต่างๆ ดังที่ได้กล่าวมา โดยเฉพาะเสาหลักด้านการผลิตและการค้า รัสเซียสามารถเปลี่ยนทรัพยากรน้ำมันและก๊าซธรรมชาติของประเทศให้กลายเป็นพลังอำนาจต่อรองอันทรงประสิทธิภาพ

ตัวอย่างของการใช้พลังงานเป็นอำนาจเชิงสัมพัทธ์ของรัสเซียมีหลายตัวอย่าง เช่น การขึ้นราคาก๊าซธรรมชาติที่ส่งออกไปยังอดีตประเทศบริวารอย่างยูเครนถึงร้อยละ 400 เพื่อเป็นการ “สั่งสอน” ยูเครนที่ “ตีตัวออกห่าง” รัสเซียโดยการเข้าเป็นสมาชิก NATO ซึ่งจะทำให้พรมแดนรัสเซียถูกล้อมกรอบโดยประเทศสมาชิก NATO หรือการเลือกที่จะวางท่อส่งน้ำมันหลักไปยังนาค็อดนาเพื่อขายให้แก่ญี่ปุ่น เกาหลี และสหรัฐฯ แทนที่จะวางท่อส่งน้ำมันยาว 4,100 กิโลเมตรจากไซบีเรียไปยังจีนตามที่จีนต้องการ

อำนาจเชิงสัมพัทธ์ของรัสเซียสร้างอำนาจต่อรองให้รัสเซียในการเจรจากับประเทศมหาอำนาจอื่นๆ โดยอ้อม โดยเป็นแรงหนุนให้รัสเซีย “เสียงดัง” ขึ้นมาในกลุ่ม G8 ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ประเทศมหาอำนาจเอง ก็ถูกรัสเซียใช้อำนาจเชิงสัมพัทธ์ด้วย เช่น ประเทศมหาอำนาจในยุโรปยังคงต้องนำเข้าพลังงานเชื้อเพลิงจากรัสเซียเป็นหลัก

อำนาจเชิงสัมพัทธ์ของรัสเซียนี้ ทำให้ประเทศมหาอำนาจที่ไม่พอใจท่าทีบางประการของรัสเซีย ไม่สามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้เต็มปากนัก เช่น นาง Angela Merkel นายกรัฐมนตรีเยอรมนี แม้จะไม่เห็นด้วยกับนโยบายบางอย่างของนาย Putin แต่ก็ไม่สามารถตำหนิอย่างรุนแรงได้ ทั้งนี้เนื่องจากทั้งการเมืองและเศรษฐกิจของรัสเซียกับเยอรมนีมีความเกี่ยวพันกันอยู่มาก ตั้งแต่การที่รัสเซียไม่ขัดขวางการรวมชาติของเยอรมนีในปี 2532 รวมถึงการพึ่งพาทรัพยากรเชื้อเพลิงและการลงทุนของธุรกิจเยอรมนีในรัสเซียในปัจจุบัน หากเกิดปัญหาขึ้นกับรัสเซีย ย่อมทำให้เยอรมนีต้องพลอยกระทบกระเทือนไปด้วย

3. ประโยชน์เชิงปฏิสัมพันธ์ที่รัสเซียได้รับ
รัสเซียต้องการอะไรจากการสร้างปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจกับประเทศมหาอำนาจอื่นๆ? อย่างน้อยที่สุด รัฐบาลมอสโกน่าจะต้องการคานอำนาจของรัฐบาลวอชิงตัน โดยสร้างขั้วอำนาจขึ้นถ่วงดุลสหรัฐฯ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวกันกับที่ฝรั่งเศสภายใต้การนำของประธานาธิบดี Jacques Chirac ต้องการแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ

รัสเซียถูกประเทศมหาอำนาจอื่นๆ โจมตีอย่างหนัก โดยเฉพาะเรื่องการบริหารประเทศที่ “ไม่เป็นประชาธิปไตย” ของนาย Putin โดยการรวบอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง ทำให้สภาผู้แทนราษฎร หรือ ดูมา เป็นแค่สภาตรายาง รวมถึงเรื่องเสรีภาพของทั้งสื่อและประชาชน ขณะที่ในทางเศรษฐกิจนั้น ประธานาธิบดีรัสเซียยึดกิจการสำคัญๆ ที่เคยแปรรูปเป็นของเอกชน กลับมาเป็นกิจการของรัฐ รวมถึงบริษัทค้าน้ำมันยูคอส โดยปัจจุบัน บริษัทในความควบคุมของรัฐบาลรัสเซียมีสัดส่วนถึงร้อยละ 40 ของระบบเศรษฐกิจและเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ประเด็นอื่นๆ เช่น การคอร์รัปชั่น ที่รัสเซียมีความโปร่งใสในลำดับที่ 106 จาก 117 ประเทศ หรือการคุ้มครองสิทธิในทรัพย์สินที่รัสเซียอยู่ในลำดับที่ 108 ย่อมสร้างความไม่พึงพอใจจากประเทศสมาชิกกลุ่ม G8

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ เราไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า การใช้อำนาจเชิงสัมพัทธ์ผ่านความเข้มแข็งของเสาหลักของรัสเซียนั้น ทำให้รัสเซียค่อยๆ กลับคืนสู่ความยิ่งใหญ่ดังเช่นที่เคยเป็นในสมัยสหภาพโซเวียตมากขึ้นเรื่อยๆ การสร้างปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจของรัสเซีย ซึ่งรวมไปถึงการสนับสนุนเกาหลีเหนือ และบางประเทศในตะวันออกกลาง เพื่อ “งัดข้อ” กับประเทศมหาอำนาจอื่นๆ โดยเฉพาะสหรัฐฯ ทำให้หลายฝ่ายกังวลว่า อาจก่อให้เกิดสงครามเย็นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งก็เป็นได้.

เมื่อเรารักกัน

2006-05-02T12:40:00.000+07:00

เมื่อเรารักกัน
เราต่างจับมือข้างหนึ่งของกันและกันไว้
เพราะความรักเปรียบเสมือนการเดินจูงมือ
เป็นความยินยอมพร้อมใจที่จะดูแลมือข้างหนึ่ง
ครึ่งหนึ่งของชีวิตคนที่ร่วมทางไปกับเรา
และความไว้ใจ ที่จะให้อีกคนดูแลมือข้างหนึ่ง
ครึ่งหนึ่งของชีวิตเราเช่นกัน

เมื่อเรารักกัน
เราต่างจับมือข้างหนึ่งของกันและกันไว้
แทนคำสัญญามากมายร้อยพัน
ว่าเราจะอยู่เคียงข้างกัน
เมื่อเราเดินจับมือกัน เราต่างเดินเคียงข้างกันไป
ไม่ต้องมีใครนำหน้า และไม่ต้องมีใครตามหลัง

เมื่อเรารักกัน
เราต่างจับมือข้างหนึ่งของกันและกันไว้
ต่างคนต่างได้สัมผัสอันอบอุ่นจากอุ้งมือของอีกฝ่าย
มือที่จับกันไว้
ทำให้เรารู้ว่า เรามีกันและกัน
แต่เรายังเหลือมืออีกข้าง
เพื่อจะทำสิ่งต่างๆ มากมายที่ชีวิตเราจำเป็นต้องทำ

เมื่อเรารักกัน
เราต่างจับมือข้างหนึ่งของกันและกันไว้
ไม่จำเป็นต้องเกาะกุมมือทั้งสองข้าง
เพราะเมื่อเราพลาดพลั้งล้มลง
จะไม่มีใครเหลือมือเพื่อยันกายลุกขึ้น
และฉุดดึงเราทั้งสองขึ้นมาได้

เมื่อเรารักกัน
เราต่างจับมือข้างหนึ่งของกันและกันไว้…

adieu Zizou!

2006-04-26T12:36:00.000+07:00

ไข่มุกดำ เปเล่ เคยทำนายไว้ก่อนการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปปี 1996 ที่อังกฤษว่า ขอให้จับตาดูกองกลางทีมชาติฝรั่งเศสที่มีชื่อว่า Zinedine Zidane ให้ดี เพราะมิดฟิลด์เจ้าของฉายา "พลาตินี่ 2" จะสร้างความตื่นตาตื่นใจให้แก่โลกลูกหนังอย่างแน่นอน

เปเล่ทายไม่ถูก เพราะบอลยูโรปีนั้น ซีดานและพลพรรคทีมตราไก่ตกรอบรองชนะเลิศอย่างน่าเสียดาย และซีดานก็มิได้โชว์ฟอร์มการเล่นที่เปล่งประกายใดๆ มากนัก แต่เปเล่ก็มิได้ทายผิด เพราะสองปีหลังจากนั้น ในการแข่งขันฟุตบอลโลกที่ฝรั่งเศส โลกก็ได้รับรู้ว่า ราชันลูกหนังคนใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

ถ้าสองประตูในนัดชิงชนะเลิศกับบราซิลเป็นจุดเริ่มต้นของตำนานบทใหม่ การพาทีมคว้าแชมป์ยูโรปี 2000 ก็เป็นตำนานบทต่อมาที่น่าประทับใจไม่แพ้กัน ในขณะที่ การตกรอบแรกในฟุตบอลโลกปี 2002 ยิ่งตอกย้ำให้เห็นเด่นชัดว่า "ตำนานที่ยังมีชีวิต" คนนี้มีความสำคัญต่อทีมชาติฝรั่งเศสมากเพียงใด

แชมป์กัลโช่เซเรีย อา 2 ครั้งกับยูเวนตุส แชมป์ลา ลีกา 1 ครั้งกับ รีล มาดริด บวกกับประตูสุดสวยในนัดชิงชนะเลิศยูฟ่า แชมเปี้ยนลีกที่ทำให้ราชันชุดขาวชนะไบเออร์ เลเวอร์คูเซ่นเมื่อปี 2002 ย่อมเป็นเครื่องรับประกันคุณภาพฝีเท้าของวาทยกรลูกหนังคนนี้ได้เป็นอย่างดี

ครั้งหนึ่ง โลกลูกหนังเคยสยบลงอยู่แทบเท้าของจอมทัพทีมชาติฝรั่งเศส แต่หลังจากบอลโลกปีนี้ ภาพเช่นนั้นคงเป็นเพียงอดีต

adieu Zizou!

Zinedine Zideane - Honours
With the French national team:
FIFA World Cup Winner: 1998
European Championship Winner: 2000
With Juventus:
European Super Cup: 1996
Intercontinental Cup: 1996
Serie A champions: 1996/1997, 1997/1998
Italian Super Cup: 1997
With Real Madrid
UEFA Champions League: 2001/2002
Intercontinental Cup: 2002
Spanish League - La Liga champions: 2002/2003
Personal honours:
FIFA World Player of the Year: 1998, 2000, 2003
European Footballer of the Year (Ballon d'Or): 1998

Thailand-Australia FTA

2006-04-20T10:34:00.000+07:00

ข้อตกลงการค้าเสรีไทย - ออสเตรเลีย: รายงานและบทวิเคราะห์

http://www.thailandwto.org/Doc/Pub/PubData/12_ThaiAusFTAs.pdf

ลองเข้าไปอ่านดูได้นะครับ

จาก ซาอิ ถึง แอร์ดิช: เกมของพระผู้เป็นเจ้า

2006-04-05T07:43:00.000+07:00

-1-

ฟูจิวาระ โนะ ซาอิ หรือ ซาอิ เป็นตัวละครหลักในการ์ตูนเรื่อง “ฮิคารุเซียนโกะ เกมอัจฉริยะ” (Hikaru-No Go) ซาอิและตัวละครอื่นๆ ในเรื่องล้วนแล้วแต่เล่นโกะเพื่อพัฒนาไปสู่ ‘หัตถ์เทวะ’ หรือการเป็นผู้ที่มีฝีมือในเชิงโกะระดับเทพเจ้า ซาอิอยู่บนหนทางดังกล่าวตั้งแต่ครั้งยังมีชีวิตอยู่ จนแม้กระทั่งเป็นวิญญาณก็ยังคงต้องการไปให้ถึงขั้นหัตถ์เทวะโดยการเข้าสิงร่างของฮงอินโบ ชูซาคุ (นักเล่นโกะระดับประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นซึ่งมีตัวตนจริง) เพื่อให้ได้เล่นโกะต่อไป เมื่อชูซาคุเสียชีวิตลง ซาอิก็สิงอยู่ในกระดานโกะจนกระทั่งได้เจอกับฮิคารุซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่อง และทำให้ฮิคารุเดินเข้าสูวิถีแห่งโกะเช่นเดียวกัน

“เมื่อ 140 ปีก่อน โทราจิโร่ (ชูซาคุ) ให้ข้ายืมร่าง
ถ้าโทราจิโร่อยู่เพื่อข้าละก็ ข้าก็คงอยู่เพื่อฮิคารุ
ถ้างั้นฮิคารุเอง ก็คงอยู่เพื่อใครสักคน
และใครคนนั้นก็คง อยู่เพื่อใครอื่นอีกสักคน
กาลเวลาพันปี สองพันปี เป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บนเส้นทางสู่หัตถ์เทวะอันแสนไกล
หน้าที่ของข้าจบลงแล้ว”

ความคิดสุดท้ายของซาอิก่อนหายไป ตรงกับแนวคิดหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในเรื่องว่า นักเล่นโกะอาจล้วนแล้วแต่อยู่ในแผนการของ ‘เทพแห่งโกะ’ ในการสร้างคู่เล่นที่ทัดเทียมขึ้นมา

คนที่เล่นโกะแต่ละคนมุ่งหน้าไปสู่หัตถ์เทวะตามความต้องการของตัวเอง หรือเป็นเพียงส่วนหนึ่งในการหาคู่เล่นโกะของเทพเจ้า?

-2-

หลายต่อหลายคนคงรู้จักพอล แอร์ดิช (Paul Erdős) โดยเฉพาะผู้ที่เคยอ่านหนังสือ “ผู้ชายที่หลงรักตัวเลข” (The Man Who Loved Only Numbers) แต่สำหรับผู้ที่ยังไม่รู้จัก พอล แอร์ดิช คือ นักคณิตศาสตร์เชื้อสายฮังกาเรี่ยน ผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น “ไอน์สไตน์แห่งวงการคณิตศาสตร์”

ในทรรศนะของแอร์ดิช พระเจ้า (หรือ ท่าน ผ.ส. (เผด็จการฟาสซิสต์สูงสุด) ตามที่แอร์ดิชชอบเรียก) มีคัมภีร์ทรานส์ฟินิตี้ (Transfinity) ที่รวมบทพิสูจน์ของสมมติฐานทั้งหมด โดยเป็นบทพิสูจน์ที่สวยงามและสมบูรณ์ที่สุด แต่ ‘ท่านผ.ส.’ มักจะแกล้งอุบคำตอบสำคัญๆ ไว้เพียงผู้เดียว ดังนั้น หน้าที่ของนักคณิตศาสตร์ก็คือ ตั้งสมมติฐานและพิสูจน์ แอร์ดิชเคยกล่าวไว้ว่า “คณิตศาสตร์คือหนทางที่แท้จริงสู่ความเป็นอมตะ ถ้าคุณค้นพบความจริงที่ยิ่งใหญ่ทางคณิตศาสตร์ คุณจะได้รับการจดจำตลอดไป ขณะที่คนอื่นๆ ถูกลืม”

การตั้งและพิสูจน์ทฤษฎีบททางคณิตศาสตร์ คือหนทางสู่ความจริงอันยิ่งใหญ่ หรือเป็นเพียงเกมของพระผู้เป็นเจ้า?

-3-

นับตั้งแต่มนุษย์เกิดขึ้นมาในโลก มีการตั้งคำถามมากมายที่ยังไม่สามารถหาคำตอบได้แน่ชัด เช่น มนุษย์เกิดขึ้นมาทำไม? มีสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติจริงหรือไม่? พระเจ้ามีจริงหรือไม่? ความจริงสัมบูรณ์ (Absolute Truth) มีจริงหรือไม่? ถ้ามีจริง ความจริงสัมบูรณ์คืออะไร?

มนุษย์อาจดำรงเผ่าพันธุ์ สืบทอดแต่ละช่วงอายุคนต่อมาเรื่อยๆ เพื่อตอบคำถามที่ตนเองสงสัยเหล่านี้ หรืออาจมีชีวิตอยู่ เพียงเพื่อแก้ปริศนาที่พระเจ้าทิ้งไว้ให้มนุษย์พยายามหาคำตอบ

มนุษย์เป็นนายเหนือชีวิตตนเอง หรือเป็นเพียงส่วนหนึ่งในเกมไขปริศนาของพระผู้เป็นเจ้า?

Poverty Is Not the Problem, Wealth Is

2006-03-10T14:16:00.000+07:00

-1-

เมื่อวานนี้ ผมเพิ่งเคลียร์เอกสารและหนังสือที่วางเกะกะโต๊ะทำงาน แล้วเจอมติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1306 (26 ส.ค. – 1 ก.ย. 2548) อยู่ในกองหนังสือ ในมติชนเล่มดังกล่าวมีบทความสองชิ้นที่ผมอ่านแล้วพบว่า มีความสอดคล้องกันอย่างไม่บังเอิญ

ชิ้นแรกชื่อ “Gigayachts ของเล่นราคาแพง” โดยวีรกร ตรีเศศ (หน้า 20) มีเนื้อหาตอนหนึ่งดังนี้ “...ในขณะที่ผู้คนเกือบร้อยละ 50 ในโลกมีรายได้ต่ำกว่าวันละ 2 เหรียญสหรัฐ โดยมีปัจจัยสี่ไม่ครบ หรือมีอย่างจำกัดจำเขี่ย แต่มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งในโลกที่หมดเงินไปกับสิ่งที่เกินความจำเป็นเอามากๆ ถ้าจะเถียงว่าเป็นเงินของเขาทำอะไรก็ได้ ก็ไม่ถูกอีก เพราะเงินเหล่านี้หมายถึงทรัพยากรของโลกปริมาณมากมายไม่ว่าจะเป็น เหล็ก โลหะมีค่า วัสดุ แรงงานคน ฯลฯ ซึ่งไปจมติดอยู่อย่างไม่เกิดประโยชน์เต็มที่ และอย่าลืมว่าทุกคนเป็นเจ้าของโลกใบนี้ร่วมกัน แต่บังเอิญมันบิดเบี้ยวจึงไม่มีสิทธิ์เข้าถึงทรัพยากรของโลกเท่าเทียมกันเท่านั้น...”

ส่วนชิ้นที่ 2 อยู่ในคอลัมน์ “แลไปข้างหน้า” ของ ศิริพงษ์ วิทยวิโรจน์ ในชื่อเรื่อง “วิศวกรรมเนื้อเยื่อ เพาะเลี้ยงเนื้อสัตว์กินได้ โดยไม่ต้องเลี้ยงสัตว์” (หน้า 79) ซึ่งมีเนื้อหาในตอนท้ายว่า “...ถ้าพูดถึงโลกทั้งใบกันแบบหารเฉลี่ยแล้ว อาหารไม่ได้ขาดแคลนหรอก ประเทศไทยเราเองก็เคยผ่านประสบการณ์เอาไก่ไปทิ้งทะเลกันมาแล้ว ต่อให้ประสบความสำเร็จในการเพาะเลี้ยงเนื้อสัตว์โดยไม่ต้องเลี้ยงสัตว์ เนื้อที่เพาะเลี้ยงได้ก็ไปไม่ถึงประเทศที่แล้งเข็ญอย่างไนจีเรีย มันคือความไม่สมดุลของโลกที่ชวนให้สับสนเล่นอยู่เหมือนกัน”

-2-

ผมนึกถึงบทความของ อ.จรัญ มะลูลีม ที่เขียนอ้างถึงทรรศนะของสาทิศ กุมาร (Satish Kumar) บรรณาธิการนิตยสาร Resurgence ไว้ว่า “...ความไม่เท่าเทียมกันก่อให้เกิดความรุนแรง ความไม่ลงรอยกันระหว่างมนุษย์และธรรมชาติก่อให้เกิดความรุนแรง เช่นเดียวกับการแบ่งแยกระหว่างความร่ำรวยและความยากจน คนจำนวนมากถือว่า คนจนจะต้องรับผิดชอบต่อสภาพความยากจนของพวกเขา ความยโสโอหังนี้เป็นสาเหตุของความรุนแรง คนจนยากจนเพราะคนร่ำรวยนำเอาทรัพยากรของพวกเขาไปใช้ ความยากจนมิได้มาจากความโง่เขลาของคนจน แต่มาจากความรุนแรงของคนรวย...”

ใครจะเถียงบ้างว่า การใช้ความรุนแรงเป็นเรื่องไกลตัว?

-3-

ผมไม่แน่ใจนักว่า คุณทักษิณ (เจ้าของวาทะ “คนจนจะหมดไปภายใน 6 ปี”) คิดอะไรอยู่บ้าง เมื่อท่านกับคณะ “คาราวานแก้จน” มุ่งหน้าสู่ภาคอีสานพร้อมด้วย “อาจสามารถ โมเดล” ในอุ้งมือ ผมเข้าใจว่า บางทีท่านนายกอาจเชื่อว่า ปัญหาความยากจนสามารถแก้ได้ด้วยเงิน เมื่อไม่มีเงินก็จงเอาเงินไป ท่านแก้ปัญหาง่ายๆ เหมือนดื่มน้ำเมื่อกระหาย โดยไม่ใส่ใจว่า ประชาชนตาดำๆ จะหาน้ำแก้วต่อไปมาได้อย่างไร และเมื่อไร

หากวิธีการของท่านนายกที่อาจสามารถ มิได้เป็นเพียงการสร้างคะแนนเสียง โดบเนื้อแท้ของท่านจึงมิได้เป็นเพียงคน ‘ปากว่าตาขยิบ’ เพราะมือเท้าของท่านก็ขยิบตามไปด้วย ในขณะที่ท่านโฆษณาชวนเชื่อถึงการแก้ไขปัญหาความยากจนเชิงโครงสร้างมาโดยตลอด ท่านกลับหยิบยื่นความรุนแรงโดยการวักน้ำจากมหาสมุทรของท่าน (ท่านเชื่อว่าเป็นของท่าน?) ให้ประชาชนดื่มกิน โดยมิได้สนใจแม้แต่น้อยว่า น้ำทะเลจะยิ่งทำให้ผู้กระหายน้ำต้องการน้ำมากขึ้นไปอีกหรือไม่

-4-

ขณะที่ร้านก๋วยเตี๋ยวถูกสรรพากรนับจำนวนชามเพื่อเรียกเก็บภาษี คุณทักษิณกลับหาทางออกในการหลีกเลี่ยงภาษีจากการขายหุ้นชินได้อย่างแยบยล (ใครจะแย้งบ้างว่า ท่านนายกไม่มีส่วนรู้เห็น?) คุณทักษิณเคยได้รับเงินก้อนโตจากการได้รับสัมปทาน และได้รับเงินก้อนโตอีกก้อนหนึ่งจากการขายมันไป

ผมพยายามทำเป็นลืมๆ ภาพข่าวที่อาจสามารถไป แต่การขายหุ้นมูลค่า 73,000 ล้านบาท ทำให้ต้องกลับมาครุ่นคิดว่า ทำไมอำนาจในมือท่านต้องถูกใช้พร้อมกับความรุนแรงทุกครั้งไป ท่านสร้างฐานะจากเงินของประชาชน ท่านใช้เงินเพื่อสร้างอำนาจ ใช้อำนาจเพื่อสร้างความรุนแรง และเอาเปรียบประชาชนมากยิ่งขึ้นไปอีก

-5-

ตอนนี้ ผมเริ่มจะเชื่อวาทะของสาทิศ กุมาร ที่ว่า “Poverty is not the problem, wealth is the problem.” มากขึ้นเรื่อยๆ

ถามหน่อย

2006-02-28T11:49:00.000+07:00

ดู 2 รูปนี้ดีๆ ครับ เห็นความแตกต่างหรือเปล่า

ใครช่วยบอกผมที ว่าทำไมเลข 1 2 3 ของเครื่องคิดเลขอยู่ข้างล่าง แต่ของโทรศัพท์อยู่ข้างบน?!!?

อารมณ์ไม่ดีรับวันปีใหม่

2006-01-06T16:01:00.000+07:00

ปรกติแล้วคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ผมจะนอนอยู่บ้านเฉยๆ
เพราะขี้เกียจออกไปเบียดเสียดกับผู้คนให้เปียกเหงื่อ ตัวเหม็นโดยใช่เหตุ
แต่เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้ อยากไปเคานต์ดาวน์นอกบ้าน
ที่ไหนๆ คนก็เยอะทั้งนั้น ที่ที่คนไม่เยอะก็ไม่รู้จะไปที่ไหน (งงมั้ย)
ผมระเหเรร่อนจนมาจนมุมที่สวนสันติชัยปราการ ท่าพระอาทิตย์
ชมดอกไม้ไฟฉลองตอนเที่ยงคืน เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่า ยังรอดชีวิตไปอีก 1 ปี

หลังจากนั่งเล่น 'ชิว ชิว' อีกครู่หนึ่ง ก็ถึงเวลาที่จะกลับบ้านไปนอนเสียที
เข็มสั้นชี้เลข 1 เข็มยาวชี้เลยเลข 2 มาเล็กน้อย
ผมจึงพยายามกลับบ้านด้วยวิธีที่ง่ายและเร็ว แต่เปลืองก็คือ แท็กซี่
ความเชื่อที่ฝังหัวผมมานานก็คือ แท็กซี่จะไม่ผ่านมาเมื่อเราต้องการ
คราวนี้แปลกครับ แท็กซี่มาครับ แต่ไม่ยอมรับผู้โดยสาร!
คิดในใจว่า เรียกแถวนี้คงจะยาก เดินไปอีกหน่อยดีกว่า
"อีกหน่อย" ของผม คือ เดินทะลุซอยรามบุตรีออกถนนข้าวสาร
ระหว่างนั้นก็พยายามเรียกแท็กซี่ทุกคันที่โผล่เข้ามาในวงโคจรของผม - แต่ไม่สำเร็จ

ตอนนี้เข็มสั้นกับเข็มยาวชี้กลับกันแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ได้ขึ้นรถกลับบ้าน
ภาพที่ผมเห็นอยู่ตลอดชั่วโมงที่ผ่านมาก็คือ
1. แท็กซี่จอดส่งผู้โดยสาร
2. คนกรูกันเข้าไปบอกสถานที่ที่ต้องการไป
3. คนขับส่ายหัว อาจมีบอกว่า ต้องไปส่งรถบ้าง แล้วแต่กรณี (กระทั่งแท็กซี่เขียว-เหลือง ก็เอากับเค้าด้วย)
ดูเหมือนแท็กซี่ในช่วงไตรโมงแรกของปี จะพูดเป็นอยู่คำเดียวว่า "ไม่ไป"
ผมกับพลเมืองโลกอีกเกินร้อยคน กำลังรอคอยเมตตาจากแท็กซี่อยู่บนถนนราชดำเนิน
เปล่าประโยชน์ครับ คาดว่าชาติที่แล้วพวกเราคงลืมให้ทิปแท็กซี่

ผู้ชายรูปร่างสันทัด ผิวดำแดงบนบนอานมอเตอร์ไซค์ (ต่อจากนี้จะเรียกว่าพี่มอ'ไซค์) กลายเป็นพ่อพระมาโปรด
อยู่ๆ เค้าก็ยกมือเป็นเชิงถามด้วยเพลง armchair ว่า ไปด้วยกันหรือเปล่า
จังหวะนั้นไม่มีเวลาให้คิดแล้วครับ ผมถลาเข้าไปหาพี่มอ'ไซค์โดยไม่รอช้า
ความที่รอแท็กซี่มากว่าชั่วโมง ใจจึงนึกแต่จะหาที่ลงเพื่อไปต่อแท็กซี่
พี่มอ'ไซค์เรียกราคา 70 บาท แลกกับการพาผมไปส่งที่อนุสาวรีย์ชัย
"แท็กซี่เค้าไม่รับหรอก เค้าไม่ยอมกดมิเตอร์น่ะ จะเรียกราคาเอง" พี่มอ'ไซค์บอกให้ผมหายโง่
พอซ้อนท้ายพี่มอ'ไซค์ไปได้ซักพัก ก็นึกขึ้นได้ว่า
"ทำไมกูไม่ไปบ้านเลยวะต่อแท็กซี่เสียอีกร้อยกว่า" พอบอกสถานที่ใหม่ พี่มอ'ไซค์ส่ายหัว ไม่รู้จัก
"ผมบอกทางได้ ผมให้สองร้อย พี่ไปไหม"
ทายสิครับว่าพี่มอ'ไซค์ไปไหม

ไปสิครับ ที่อ่านมาเนี่ย คุณไม่เอาใจช่วยผมเลยเหรอ

...และแล้วผมก็ถึงบ้าน
ก่อนหัวจะถึงหมอนผมก็คิดในใจว่า ขึ้นแท็กซี่คราวหน้า จะต้องทิปหนักๆ

แต่ เอ๊ะ หรือว่าผมจะถีบแท็กซี่ดี

ลมหนาว

2005-12-18T12:49:00.000+07:00

คุณครับ

ดึกมากแล้วตอนที่ผมกำลังเขียนจดหมายหาคุณอยู่ บางทีอาจดึกเกินไปด้วยซ้ำ ลองนึกภาพใครบางคนกำลังนั่งเขียนจดหมาย ขณะที่คนอื่นๆ ส่วนใหญ่กำลังหลับ อาจจะฝันถึงใครบางคนอยู่ก็ได้ ผมว่ามันก็แตกต่างแค่ตรงที่ ผมเขียนจดหมายหาคุณได้ แต่ผมคงฝันให้คุณรับรู้ด้วยไม่ได้

ตอนนี้ผมกำลังเดินทาง ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองอยากไปไหน ผมอาจจะอยากไปดูภูเขาสูงๆ สวยๆ อยากสูดอากาศบริสุทธิ์ อยากดูต้นไม้ใบหญ้า ดูดอกไม้ไปตามเรื่องตามราว หรือบางทีผมอาจจะแค่อยากออกเดินทาง เผื่อจะลืมคุณได้บ้าง ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟจากบ้านเรือนข้างทางเป็นเส้นๆ พุ่งผ่านสายตาผมไป แต่นั่นมันไม่สำคัญเท่ากับลมเย็นๆ ที่กำลังโกรกเข้ามา ผมคงไม่ถึงกับหนาวจนแข็งตาย แต่คุณรู้ไหมครับ ยิ่งอากาศหนาวเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเหงา ยิ่งคิดถึงคุณมากเท่านั้น

คุณคงเคยได้ยินอยู่บ่อยๆ ว่า เวลาลมหนาวพัดมา ก็มักจะพาเอาความเหงามาด้วย ผมเองไม่เคยเชื่อจนกระทั่งมาเจอกับตัวเอง เวลาอากาศร้อนๆ ทำให้คนเราหงุดหงิด อารมณ์เสียง่ายนั้น ผมพอจะเข้าใจ แต่กับอากาศหนาวๆ มันคนละเรื่องกัน พออากาศเย็นขึ้นมาทีไร มันเหมือนกับว่าผมจะรู้สึกอ้างว้างขึ้นมาทันทีทันใด ผมไม่เข้าใจ และไม่อยากเป็นอย่างนี้ น่าแปลกนะครับ ลมหนาวเป็นเพียงแขกที่แวะมาเยี่ยมเยือนไม่กี่วัน แต่ความเหงากลับอยู่กับเราเนิ่นนาน

ทุกๆ ครั้งเวลาที่ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ผมยังพอปลอบใจตัวเองได้ว่า ไม่มีใครให้พูดให้คุยด้วย ถ้าจะเหงาก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่เวลาที่ผมอยู่กับผู้คนมากมาย ผมก็ยังคงรู้สึกเหงาอยู่ดี ผมไม่อยากหาเหตุผลว่าเป็นเพราะอะไร ผมกลัวว่าคำตอบเป็นเพียงว่า เพราะไม่มีคุณอยู่ตรงนี้ และผมไม่มีทางทำอะไรได้

ในความเป็นจริงแล้ว ความเหงาอาจอยู่ในใจผมตลอดเวลา เพียงแต่ผมพยายามโกหกตัวเองว่า ผมไม่ได้เหงา ผมไม่ได้คิดถึงคุณ แต่พอลมพัดผ่าน ผมก็รู้ตัวว่าผมโกหกตัวเองไม่ได้ ผมอยากพบคุณ อยากได้ยินเสียงคุณ เวลาเราพูดคุยกัน ผมคิดอยากจะถามว่า ‘คิดถึงผมบ้างไหม’ แต่ผมไม่เคยกล้า ผมรู้ดีว่า คำตอบที่จะออกจากปากคุณ จะไม่ตรงกับใจผม คุณไม่เคยโกหกผม ผมต่างหากที่โกหกตัวเองอยู่ตลอดเวลา ว่าคุณก็คงคิดถึงผมเหมือนกัน

ใกล้จะเช้าแล้ว อีกไม่นานรถก็คงจะถึงที่หมาย ลมเย็นๆ ยังคงพัดเข้ามา ความเหงาก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้ผมเกลียดความหนาวจับหัวใจ.

ผมเอง.

ทักษิณ vs สนธิ

2005-11-25T09:18:00.000+07:00

Whoever wins...

We lose

A Bug's Life

2005-11-24T11:17:00.000+07:00

แมลงตัวหนึ่งถือกำเนิดขึ้นมาบนโลก
โลกของแมลงนี้จะ 'สอน' แมลงแต่ละตัวต่างๆ นานาว่า
ปีกมีไว้ทำอะไร หนวดมีไว้ทำอะไร ขามีไว้ทำอะไร
แต่หลังจากนั้นแมลงแต่ละตัวย่อมต้องค้นหาเอง
ว่าจะดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างไร
บางตัวอาจกินน้ำหวานจากเกสรดอกไม้
บางตัวอาจต้องหากินอยู่กับกองอาจม
และบางตัวเข่นฆ่าตัวอื่นๆ เพื่อมีชีวิตรอด

ปัญหาสำคัญของสังคมแมลงนี้
คือ แมลงแต่ละตัวมีความถนัดไม่เหมือนกัน
และเมื่อผ่านกระบวนการ metamorphosis แล้ว
แต่ละตัวย่อมไม่สามารถเปลี่ยนสภาพกลับเพื่อเริ่มต้นใหม่ได้
ไม่ว่าจะเป็นแมงปอ ผีเสื้อ หรือ แมลงสาป
ก็จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นตลอดชีวิต
บางตัวโชคดี เลือกถูกว่าตนเองควรจะเป็นอะไร
แต่บางตัวไม่โชคดีเช่นนั้น

แมงมุมตัวหนึ่งเฝ้าถักทอใยเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย และเครื่องมือในการล่าเหยื่อ
มันทำเช่นนี้อยู่วันแล้ววันเล่า
จนคิดไปเองว่า มันเกิดมาเพื่อใช้ชีวิตด้วยวิธีการนี้
วันหนึ่ง ลมพัดรุนแรง เจ้าแมงมุมปลิวตามกระแสลม
จนไปติดกับต้นไม้ต้นหนึ่ง
พายุสงบลง แต่มันยังคงต้องการอาหารเพื่อดำรงชีวิตรอด
แต่กลับไม่มีแรงและเวลาพอเพียงในการสร้างใยแมงมุมขึ้นใหม่
ณ ที่นั้น มีใบไม้เขียวชอุ่มขึ้นอยู่รายรอบ
มันตัดสินใจเงื้อปากกัดใบไม้
ใบแล้ว ใบเล่า
เมื่อท้องอิ่ม มันจึงมีแรงในการถักทอใยแมงมุมเหมือนเช่นเคย
ระหว่างนั้นเอง ที่มันเกิดสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาว่า
สิ่งที่ทำมาตลอดชีวิตเป็นสิ่งที่มันถนัดที่สุดหรือเปล่า
หรือ มีวิธีการอื่นใดที่มันน่าจะทำได้ดีกว่า
มันตั้งคำถาม แต่ไม่มีคำตอบ

เพราะโลกของแมลง 'สอน' แต่เพียงสิ่งที่แมลงแต่ละตัวทำได้
แต่มิได้ช่วยเหลือให้มันสามารถเลือกสิ่งที่มันทำได้ดีที่สุด
แมลงตัวหนึ่งจึงถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกและตายจากไป
ตายจากไปพร้อมกับคำถาม

แมลงอีกตัวหนึ่งถือกำเนิดขึ้นมาบนโลก...

ไปเสม็ด...เสร็จทุกราย

2005-11-14T02:27:00.000+07:00

คุณ St.Erato เคยบอกกับผมว่า ที่พูดกันว่า 'ไปเสม็ด...เสร็จทุกราย' น่ะ เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
โดยเอาประสบการณ์ส่วนตัวเป็นเครื่องยืนยัน
จากนั้นจึงค่อยบอกความจริงว่า กลุ่มคนที่ไปด้วยน่ะ เป็นเพื่อนสมัยนุ่งขาสั้น จากรร.ชายล้วนของมันทั้งนั้น

เคยมีคำคมจากหนังว่า 'คนที่ไปทะเล ไม่หนีร้อน ก็หนีรัก' แต่ตัวผมเองนั้น หนี(เรื่อง)เรียน T_T
ส่วนคนอื่นจะไปด้วยเหตุผลประการใดไม่ทราบ แต่ข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นก็คือ
1. เปลี่ยนที่นอน 2. เปลี่ยนที่กินเหล้า 3. เปลี่ยนที่เล่นไพ่
(ข้อมูลเพิ่มเติม: ในกรณีของการเล่นไพ่นั้น คุณ bornny ที่ไปด้วยกันพิสูจน์สัจพจน์ที่ว่า สถิติมีไว้เพื่อทำลาย ด้วยการติดลบ 16k ในรอบเดียว 555+)

เสม็ดที่ผมเห็นแตกต่างกับเสม็ดในจินตภาพอยู่พอสมควร เพราะผมเคยเห็นแต่จากในรูป
ใครไม่เคยไป หรือไปนานแล้ว ลองนึกภาพถนนข้าวสารที่อยู่ริมทะเลก็พอได้ (คล้ายๆ กับถนนข้าวสารในหุบเขาอย่างที่ปาย)
แต่อย่าไปเชื่อรูปข้างบนครับ
ช่วงที่ผมไปนั้น เสม็ดมีฝนตกเล็กน้อยพอให้ชุ่มฉ่ำ เว้นแต่วันกลับที่ตกเยอะจนชุ่มแฉะ
แม้จะไม่ใช่ช่วง hi-season แต่จำนวนคนที่มาเที่ยวก็มากกว่าที่คาดไว้
และเนื่องจากผมเดินทางไปถึงตอนช่วงเช้าวันเสาร์ ที่พักที่เหลืออยู่และพอจะมีกำลังจ่ายได้จึงไม่ค่อยดีนัก
แต่ก็ยังพอไหวครับ ลำบากหน่อยเพื่อจะได้มีชีวิตรอดถึงปลายเดือน

ปัญหาสำคัญของเสม็ด คือ ขาดแหล่งน้ำจืดสะอาด
ไม่ทราบว่า เป็นเฉพาะที่พักของผมหรือไม่ แต่ถ้าให้เดาก็คงจะเป็นโดยทั่วไป เพราะเป็นเรื่องปรกติของสถานที่เที่ยวที่เป็นเกาะอยู่แล้ว
(คงต้องยกเว้นที่พักซึ่งแพงกว่านี้ เพราะน่าจะมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกมากขึ้นตามราคา)
ใจนึงก็อยากให้มีการปรับปรุงให้ดีขึ้น น่าจะส่งผลดีต่อการท่องเที่ยว
แต่อีกใจนึงไม่อยากให้ปรับปรุงเลยครับ ปล่อยไว้อย่างนี้อาจจะดีกว่าก็ได้
สังเกตมั้ยครับว่า สถานที่ท่องเที่ยวที่ไหนที่แสนสะดวกสบาย มักจะไม่ค่อยสวย
อันนี้ว่ากันตั้งแต่เริ่มเดินทาง ที่ไหนยิ่งเดินทางไปยาก สภาพแวดล้อมยิ่งดูดีมากขึ้น
ผมนึกถึงน้ำตกทีลอซูที่เคยไปเมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเดินทางกันเป็นวันๆ กว่าจะไปถึง
แต่พอเห็นจริงๆ ก็รู้สึกคุ้มค่า ไม่เสียดายเวลาซักนิดเลย
จากนั้นมีข่าวว่า จะมีการตัดถนนตรงเข้าสู่ตัวน้ำตกเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว
ผมรู้ได้ทันทีเลยครับ ว่ามันจะไม่เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

กลับมาที่เสม็ดกันต่อครับ ผมกับเพื่อนๆ คุยกันเรื่อง 'ไปเสม็ด...เสร็จทุกราย'
เพื่อนคนนึงเลยเสนอขึ้นมาว่า ถ้าจริง น่าจะเอางานมาทำ ใครงานค้างเยอะ - น้อย เอามาให้หมด

รับรอง 'เสร็จทุกราย' ครับ

GOAL! : เส้นแบ่งระหว่างความฝันกับความจริง

2005-11-10T09:59:00.000+07:00

-1-

ซานติเอโก มูนเยซ หิ้วสตั๊ดหนึ่งคู่กับหอบความหวังครั้งใหม่
บินลัดฟ้าสู่อังกฤษเพื่อตามหาความฝันของตัวเอง
แต่หนทางสู่การเป็นนักฟุตบอลอาชีพมิได้ง่ายดายอย่างที่คิด
เมื่อต้องปรับตัวเข้าสู่กับสภาพแวดล้อมแปลกใหม่ คู่แข่งใหม่ๆ
ทุกอย่างยากลำบาก เมื่ออะไรต่อมิอะไรไม่เหมือนเดิม
สิ่งที่อยู่เบื้องหน้ามูนเยซมิได้เป็นแต่เพียงลูกบอล
หากแต่เป็นความฝันที่เขาวิ่งไล่ตาม
ปัญหาที่มีคือ ทำอย่างไรจึงจะลบเส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความฝันได้
เขาจะทิ้งความฝันไปได้อย่างไรในเมื่อยังมีความหวัง

ผมเองก็เช่นเดียวกัน

-2-

มูนเยซเกือบจะ 'ล้มเหลว' อยู่หลายครั้งหลายคราว
แต่มันก็เป็นแค่เกือบเท่านั้น
สิ่งที่ผมพบเจออยู่ก็เช่นเดียวกัน
มันจะต้องเป็นแค่ 'เกือบ' จะ 'ล้มเหลว' เท่านั้น
ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไม่พยายาม
ที่ผ่านมาผมอาจพยายามน้อยเกินไป
แต่ไม่ได้หมายความว่าผมมีความสามารถไม่เพียงพอ
ผมอาจไม่ได้มี 'พรสวรรค์' เช่นมูนเยซ
แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะใช้ 'พรแสวง' ทดแทนไม่ได้
สำหรับมูนเยซ เมื่อพยายามอย่างสุดความสามารถ ทุกอย่างย่อมเป็นไปได้

ผมเองก็เช่นเดียวกัน

-3-

เพื่อนผมเคยบอกว่า ในโลกนี้ไม่มีคำว่าล้มเหลว มีแต่ล้มเลิก

ยังหรอก...ผมยังไม่เลิกง่ายๆ

แจ้งให้ทราบ (แฟนหงส์ห้ามพลาด)

2005-11-08T10:28:00.000+07:00

ขณะนี้สโมสรลิเวอร์พูลได้จัดทำเว็บไซต์อย่างเป็นทางการภาคภาษาไทยแล้ว
ท่านที่สนใจสามารถเข้าไปเยี่ยมชมได้ที่

http://thai.liverpoolfc.tv

โดยในเว็บไซต์ดังกล่าวมีข่าวคราวความคืบหน้าของสโมสร
ทั้งผลการแข่งขัน บทสัมภาษณ์ รวมไปถึงคลิปวิดีโอต่างๆ

จึงประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน
หงส์น้อยคอยแชมป์

ป.ล. คุณปิ่นอย่าเพิ่งอิจฉานะครับ 555+

Based on a True Story

2005-10-03T00:00:00.000+07:00

บานประตูร้านวีดีโอที่ผมผลักเข้าไป กลับกลายเป็นบานประตูที่เปลี่ยนชีวิตผมไปทั้งชีวิต
เปล่า ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องรักแรกพบ รักของผมไม่ได้เกิดขึ้นรวดเร็วขนาดนั้น
ผมมองเห็นเธออยู่ในร้าน แน่ล่ะ ใครจะไปคิดว่าบทจะเจอก็เจอกันง่ายขนาดนี้
ผมไม่ได้คุยกับเธอมาทั้งอาทิตย์ ไม่ได้เจอหน้าเสียด้วยซ้ำ
ความคิดถึงเริ่มก่อตัวขึ้นภายในหัวใจ ค่อยๆ พองตัวออกอย่างช้าๆ แต่สม่ำเสมอ
เมื่อมันขยายใหญ่เกินกว่าขนาดของหัวใจ ก็ระเบิดออก
แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกไปภายนอก...

สอง-สามปีที่แล้ว เธอกับผมเพิ่งรู้จักกันไม่นานนัก
เรานั่งคุยกันบนสนามหญ้า สนทนาเรื่องราวต่างๆ เรื่อยเปื่อย
ผมพอรู้มาบ้างว่ามีคนชอบเธออยู่หลายคน
ไม่รู้ว่าทำไมเธอจึงไม่เลือกใครเสียที
"ถ้าไม่ได้ชอบ ไม่รู้จะคบไปทำไม" เธอตอบ
เสียงเธอผ่านเข้ามาในหู พุ่งตรงไปยังสมอง
แต่ก่อนที่มันจะทันได้คิดอะไร
ผมก็ตกหลุมรักเธอโดยไม่รู้ตัว

หลังจากนั้นไม่นาน เธอโทรมาหาผมครั้งแรก
เราพูดคุยกันหลายเรื่อง รวมถึงเรื่องผู้ชายคนนึงที่เธอประทับใจ
"ชอบเค้าแล้วล่ะสิ" ปากผมส่งเสียง แกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน
ในขณะที่หัวใจเงียบงัน

กว่าผมจะรู้ตัวว่าชอบเธอ...เธอก็ชอบคนอื่นเสียแล้ว

ผมนั่งเลือกเพลง เพลงที่ผมฟังแล้วนึกถึงเธอ
แผ่นซีดีที่เคยอัดไว้นึกอยากจะให้เธอตั้งหลายรอบ แต่ก็ไม่เคยได้ให้เสียที
ความรักก็คงเหมือนผลไม้อะไรสักอย่าง เมื่อมันสุกงอมเต็มที่แล้ว ก็ป่วยการที่จะปล่อยให้เน่าคาต้น
ผมตัดสินใจให้เธอก่อนที่จะไม่มีโอกาสอีก เธอรับไป ไม่พูดจาอะไร
สาม-สี่วันถัดมา เธอโทรมา "ฟังซีดีที่อัดให้แล้ว เหมือนมีอะไรอยากจะบอกหรือเปล่า"
แต่นั่นไม่ใช่ประโยคคำถาม
เธอรู้คำตอบดีอยู่แล้ว รู้เท่าๆ กับที่ผมรู้
และผมก็รู้ดีว่าเธอจะพูดอะไรต่อไป
ผมรู้ เท่าๆ กับที่เธอรู้

ผมบอกรักเธอ
ไม่หวาน ไม่โรแมนติก และไม่มีประโยชน์อะไร
ผมแค่อยากให้เธอรู้ก็เท่านั้น

เราเริ่มห่างกัน
เหตุผลอะไรก็คงไม่สำคัญไปกว่าเราทั้งคู่ควรให้เวลาตัวเองได้ปรับตัว กลับมาเป็นเพื่อนกันอย่างเดิม
แต่หัวใจของผมกลับไปเป็นเหมือนแต่ก่อนไม่ได้
ผมลืมไปแล้วว่า เวลามองเธอด้วยความรู้สึกแบบเพื่อนต้องทำอย่างไร

เวลาผ่านไปเป็นปี ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มดีขึ้นอีกครั้ง
ผมยังคงชื่นชมเธอ ที่เชื่อมั่นในความรักของตัวเอง
และของเขา...คนที่สำคัญกับเธอมากกว่าผมล้านเท่า

...บานประตูร้านวีดีโอที่ผมผลักเข้าไป กลับกลายเป็นบานประตูที่เปลี่ยนชีวิตผมไปทั้งชีวิต
เปลี่ยนความรักของผม ให้กลับไปซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบในมุมที่ลึกที่สุด
ไม่ให้หลุดรอดออกมา แยกเราให้ห่างกันอีกครั้ง
ผมเดินเข้าไปทักเธอ...หัวใจเต้นตูมตาม
เหมือนกับหมาได้พบเจ้าของหลังหลงทางจากบ้านมานาน
ผมยิ้ม เธอยิ้ม
เราได้หนังกลับไปดูที่บ้านคนละเรื่อง
คืนนั้น เธอคงนั่งบนเตียง หัวเราะ มีความสุขกับหนังที่เพิ่งเช่ามา
ส่วนผมนั่งที่มุมห้อง นั่งฝันลอยๆ เฝ้ารอเวลาที่จะได้พบเธออีก

แค่เพียงได้พบเธออีกก็พอ.

Google Earth

2005-09-07T14:05:00.000+07:00

มีใครบางคนกำลังเฝ้าดูเราอยู่จากบนฟากฟ้า...

นี่รูปบ้านผมเองครับ

ความจริงผมตั้งใจจะเขียนเรื่อง Google Earth มาตั้งแต่เมื่อต้นอาทิตย์ที่แล้ว
จนกระทั่งวันนี้อ่านเจอข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ สอง - สามข่าว
ประมาณว่าการถ่ายภาพทางอากาศจากดาวเทียม จะส่งผลกระทบกระเทือนต่อความมั่นคงของชาติ
ข่าวแรกที่เจอก็เป็นเกาหลีใต้ โดยเฉพาะกรณีความสัมพันธ์ระดับประเทศในคาบสมุทรเกาหลี ส่วนอีกข่าวเป็นของพี่ไทยเราเอง
ซีเรียสนะครับ ขนาดผมเองยังรู้สึกตะหงิดๆ ตั้งแต่เห็นกรุงเทพเมืองฟ้าอมรทางอากาศ ชัด และเต็มตา เป็นครั้งแรก
ยิ่งตอนที่เห็นบ้านตัวเอง ผมรู้สึกว่า personal space ของผมน้อยลง เหมือนเวลาที่มีใครยืนเบียดเราบนรถเมล์

แถมอีกรูปครับ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

จากที่ได้ดูรูปนี้ก็เดาเอาว่า ฐานข้อมูลของ Google Earth นี่ ไม่ได้ update มากนัก อย่างน้อยก็คง 3-4 เดือนมาแล้ว เพราะสนามบอลยังเป็นหญ้าแห้งๆ ปนทรายอยู่
แต่เข้าใจว่า ถ้าเป็น Google Earth Plus และ Google Earth Pro ราคา 20$ และ 400$ ตามลำดับ ข้อมูลน่าจะ update มากกว่านี้
กำลังคิดต่อไปอีกว่า ถ้าสามารถใช้ Google Earth ในแบบ Real Time ละก็...อะไรจะเกิดขึ้น

ใครบางคนกำลังเฝ้าดูเราจากบนฟากฟ้า... แต่ก็นั่งอยู่บนพื้นโลกเหมือนเรา

โอเว่น...โอ้ เวร

2005-09-01T09:09:00.000+07:00

ฉับพลันที่ผมได้ทราบข่าวการย้ายทีมของ Michael Owen กลับสู่มาตุภูมิ ภายใต้สีเสื้อใหม่ ลายทางขาว - ดำ ทำให้ผมรู้สึก
"เฉยๆ"

ผมเกิดมาเป็นสาวกหงส์แดงในยุค spice boys ดาราขวัญใจของผมในตอนนั้นก็มี ปีกหุ่นพระเอกลิเก Steve McManaman กองกลางตัวเจ็บ Jamie Redknapp
และที่ขาดไม่ได้คือ Robbie 'God' Fowler
สอง - สามปีถัดจากนั้น การแจ้งเกิดของเจ้าหนูไมเคิ่ล โอเว่น นำมาซึ่งความหวังอันเรืองรองของชาวหงส์แดง
แฟนานุแฟนของลิเวอร์พูลตื่นใจตื่นใจกับการทำประตูเป็นกอบเป็นกำ
แต่ในฐานะของคนที่ Live Football, Breath Football คนนึง
นอกจากความเร็วแล้ว โอเว่นมิได้มีอะไรดีพอที่จะยกตัวเองขึ้นเป็นนักเตะระดับโลกได้
เมื่อถึงนาทีที่ป๋าโปนบรรจงถีบตูดกลมๆ ของฟาวเลอร์ออกจากรั้วแอนฟิลด์
เดอะ ค็อปทั้งหลายก็ไม่แยแส พร้อมทั้งชูป้ายผ้า "Forget 'God', We Have St.Michael"
แต่ไม่ใช่ผม ผมยอมรับว่า ผมใจหายกับการย้ายทีมของฟาวเลอร์มากกว่าเมื่อครั้งที่โอเว่นหนีไปซบอกทีมราชันชุดขาว

ลิเวอร์พูลมีประสบการณ์อันเลวร้ายเมื่อครั้งที่ 'แม็คก้า' หนีออกจากทีมโดยไม่มีค่าตัว
ก่อนที่จะพบเจอประสบเหตุการณ์คล้ายๆ กัน จึงต้องยอมปล่อยตัวด้วยค่าตัวอันน้อยนิด ไม่คุ้มเอาเสียเลย
(คงต้องยอมรับอีกเช่นกันว่า ชั้นเชิงทางธุรกิจของลิเวอร์พูลเป็นแค่เด็กอนุบาล เมื่อเทียบกับแมนฯ ยูฯ ของคุณปิ่น)
หงส์แดงขาดทุนกว่าใคร เมื่อนิวคาสเซิ่ลคว้าโอเว่นกลับอังกฤษมาร่วมทีมด้วยค่าตัวมหาศาล16 ล้านปอนด์
ใครๆ ก็คิดว่า รีลมาดริดกำไรเห็นๆ ซื้อโอเว่นมาด้วยราคาแค่ครึ่งเดียว
แต่จริงๆ แล้วทีมที่กำไรน่ะ นิวคาสเซิ่ลตะหาก
เพราะขาย Jonathan Woodgate ไปนั่งตบยุงตั้ง 13 ล้าน

555+

ภาวนา

2005-08-29T10:30:00.000+07:00

ถ้าให้เราเลือกได้ คงไม่มีใครอยากอยู่ห่างจากคนที่เรารัก
เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่า ระยะทางที่ห่างไกลกัน จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง
คนที่อยู่มุมหนึ่งของโลก อาจนั่งนับวันคอยว่า เมื่อไหร่จะถึงวันที่จะได้พบหน้ากัน
และต้องนึก ต้องสงสัยไปเองว่า คนที่อีกมุมหนึ่งของโลก จะคิดแบบเดียวกับเราหรือเปล่า

ในความเป็นจริง เราไม่สามารถเลือกได้ว่า เราจะอยู่ใกล้หรือไกลจากคนสำคัญของเราเพียงใด
จริงอยู่ ที่โลกทุกวันนี้แคบลงด้วยการติดต่อสื่อสาร แต่ความรักของคนหลายๆ คน ต้องการมากไปกว่าแค่การพูดคุย
บางทีความรักต้องการความเอาใจใส่ ต้องการการมองตา ต้องการการสัมผัส
ระยะทางจึงมักกลายเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า ระหว่างความห่างไกล กับความรัก อะไรมีผลกระทบต่อความรู้สึกมากกว่ากัน

กฎทางฟิสิกส์ข้อหนึ่ง ที่สามารถใช้ได้ทุกที่ นั่นก็คือ จะมีแรงดึงดูดระหว่างมวลสองมวลเสมอ
คนสองคนก็เช่นเดียวกัน เมื่อระยะทางห่างกันมากขึ้น แรงดึงดูดระหว่างกัน ก็อาจลดน้อยลงเป็นธรรมดา แต่ใช่ว่าจะไม่เหลือแรงดึงดูดระหว่างกันเสียเลย
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว พระจันทร์อาจโดนแรงเหวี่ยง หลุดออกไปจากโลก แต่จนทุกวันนี้ พระจันทร์ก็ยังคงหมุนโคจรรอบโลกอยู่
บางครั้งสวรรค์อาจแกล้งให้มี ‘แรงเหวี่ยง’ ให้คนสองคน มีความจำเป็นที่ต้องอยู่ห่างไกลกัน แต่ความจริงสวรรค์อาจเพียงต้องการทดสอบว่า ‘แรงดึงดูด’ ที่เรียกว่า ‘ความคิดถึง’ จะมีอยู่เนิ่นนานเพียงใด

แต่ความคิดถึงก็มีข้อจำกัดของมัน ลองนึกภาพคนๆ นึง ตื่นมาในแต่ละวัน เพื่อเจอกับสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ผู้คนเดิมๆ แต่ที่ขาดไปก็คือ คนที่เข้าใจกันมากที่สุด
ในขณะที่อีกคนอาจตื่นขึ้นมาพบเจอกับโลกอีกแบบ สังคมอีกแบบ และต้องการเวลาที่จะทำความรู้จักกับผู้คนมากมายที่เพิ่งผ่านเข้ามาในชีวิต
เมื่อเป็นอย่างนี้ ต่อให้กี่พัน กี่หมื่นความคิดถึง ก็อาจไม่ช่วยย่นระยะทางของความห่างไกลลงได้
ไม่แปลก ถ้าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด ต้องการส่วนเติมเต็ม ที่จะเข้ามาทดแทนที่ว่างที่ขาดหายไปเพราะอยู่ไกลกัน

คนบางคนอาจเคยชินกับการที่จะมีใครซักคนอยู่ใกล้ๆ คอยให้กำลังใจกัน ถ้าขาดคนที่เคยอยู่ข้างๆ ไป ย่อมรู้สึกเหงา และอาจต้องการ ‘ใคร’ อีกคนมาอยู่แทนที่ - ที่ที่เคยเป็นของเรา
สิ่งที่เราทำได้คือ ลองถามตัวเองดูว่า มีแต่เราเท่านั้น ที่เอาใส่ใจกับความรัก ในขณะที่อีกฝ่ายเลือกที่จะใช้ ‘ความห่างไกล’ เป็นข้ออ้างในการเอาใจออกห่างหรือเปล่า? หรือระยะทางที่ห่างไกล ทำให้เราไม่สามารถดูแลความรักให้ดีได้เหมือนเดิม?
เพราะบางที เราเองอาจต้องยอมรับว่า น่าจะมีใครที่ดูแลคนสำคัญของเราได้ดีกว่าเรา
แต่ถ้าไม่ว่าอยู่ห่างกันเท่าไร เรายังสามารถดูแลความรักของเราได้เหมือนเดิม โดยไม่ขาดตกบกพร่อง
เราก็ทำได้เพียงภาวนาว่า คนที่เรารักจะปฏิเสธ ‘ใคร’ อีกคนไป
สิ่งดีที่สุดที่เราควรทำ คือ เชื่อใจคนที่เรารัก เหมือนที่เราหวังให้เค้าเชื่อใจเราเช่นกัน

เพราะถ้าหากเราไม่เชื่อใจกันและกัน ระยะทางก็จะเปลี่ยน ‘ความรัก’ ให้เป็น ‘ความหวาดระแวง’
ความเป็นจริงแล้ว ระยะทางที่ไกลที่สุด อยู่ระหว่างคนสองคนที่ไม่เข้าใจกัน ดังนั้นความห่างไกลที่เรามีอยู่ อาจกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย ถ้าเทียบกับระยะทางที่เราสร้างขึ้นจากการไม่เชื่อใจกัน
แต่ไม่ได้หมายความว่า การไว้ใจคนที่เรารัก จะไม่ทำให้เราต้องเสียใจ
ใครจะคาดคิดบ้างว่า วันนึง คนสำคัญที่สุดของเรา อาจกลับมาอยู่ใกล้ๆ เพื่อเอ่ยประโยคที่เราไม่เคยคิดจะได้ยินมาก่อนในชีวิต

บางที คำภาวนาก็อาจจบลงด้วยรอยน้ำตา.

Mini Series: The Bus and I (II)

2005-08-25T09:53:00.000+07:00

เอาล่ะครับ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เราจะมาว่ากันต่อ

Part II
คนขับรถเมล์เหยียบเบรค รถเมล์จอดป้าย
พระภิกษุรูปหนึ่งก้าวขึ้นมาบนรถ คนที่ยืนอออยู่หน้าประตูหลีกทางให้
แม่ลูกคู่หนึ่งที่นั่งอยู่เบาะติดกับประตู ข้างๆ เบาะมีตัวหนังสือ

"ที่นั่งสำรองสำหรับพระภิกษุ สามเณร"

แม่ฉุดมือลูกสาวขึ้น เจ้าตัวเล็กลุกตาม ทำหน้างงๆ
พระนั่งลง ผู้ชายอีกคนที่ยืนเกาะเสาอยู่ข้างๆ นั่งตาม
เด็กน้อยเอ่ยปากถามแม่

"ทำไมเราต้องลุกให้เค้านั่งด้วยคะ?"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

นั่นสินะ ทำไมต้องลุกให้นั่งด้วย

บางคนบอกมาว่า พระภิกษุต้องอยู่ในกิริยาสำรวม การห้อยโหนรถเมล์ดูไม่สำรวม
(แต่เชื่อเถอะว่า ผมเคยเห็นพระโหนราว BTS)
บางคนก็บอกว่า เพื่อให้พระภิกษุห่างจากการโดนร่างกายอิสตรี
บางคนบอกว่า ....

ไม่ว่าใครจะบอกยังไง เหตุผลก็คล้ายๆ กัน คือเป็นเรื่องของพระวินัย
แต่ถ้าคิดอีกทีนึง พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนให้คนเรามีเมตตา กรุณา
ถ้าผมเป็นพระ แล้วเด็กต้องลุกให้นั่งเนี่ย
ผมไม่นั่งได้มั๊ย ผิดศีลข้อใดใน 227 ข้อหรือเปล่า
ถ้าไม่ผิด ทำไมถึงให้เด็กนั่งต่อไม่ได้
ถ้าผิด แสดงว่า พระภิกษุต้อง trade-off ระหว่าง "พระวินัย" กับ "คำสั่งสอน" ใช่หรือเปล่า
ใครพอตอบผมได้บ้าง

ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ?!

Mini Series: The Bus and I (I)

2005-08-24T16:17:00.000+07:00

Mini Series: The Bus and I
ใครไม่เคยขึ้นรถเมล์บ้าง ยกมือขึ้น!
อย่างน้อยก็ไม่ใช่ผมคนนึงล่ะ
เพราะผมกับรถเมล์นั้นผูกพันดังสายไหมในโรตีเลยทีเดียว

Part I
ขอเริ่มเรื่องแรกที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ก่อน
ผมนั่งรถเมล์สายหนึ่ง (ไม่ใช่ สาย 1 ถนนตก - ท่าเตียน แต่จำไม่ได้ว่าสายอะไร)
ขณะกำลังก้าวลงนั่น กระเป๋ารถเมล์ก็หล่นวาทะออกมาว่า

"ก้าวไวค่ะ สองประตูเลยค่ะ"

เป็นเรื่องปรกติ กระเป๋ารถเมล์คันไหนๆ เค้าก็พูดกัน
แต่บังเอิญ ผมเป็นคนเดียวบนรถเมล์คันนั้นที่ลงป้าย!!

ระวังให้ดี วัฒนธรรม 7-Eleven ระบาดมาถึง ขสมก. แล้ว

ไ ม่ อ ย า ก เ ลิ ก !

2005-08-17T09:24:00.000+07:00

ใครบางคนเคยบอกกับผมว่า ตอนเรียนป.ตรี มันเหมือนกับเรากำลังคบหาดูใจกับใครซักคน
แต่พอเปลี่ยนเป็นป.โทแล้วล่ะก็ แปลว่าเราเลือกที่จะแต่งงานแล้ว

ใครบางคนที่ว่าก็คือผมเอง!

หลายๆ คนบอกผมว่า การเรียน Economics ในระดับป.โท เป็นการเรียนโดยใช้ Maths Approach

แต่ผมกลับพบว่า มันเป็นการเรียน Maths โดยใช้ Economics Approach ตะหาก (-_-")

โอเค มันอาจฟังดู satire ไปหน่อย แต่บางครั้งผมก็คิดอย่างนั้นจริงๆ

นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าผมจะปรับตัวเข้ากับมันได้ขนาดไหนมากกว่า

ผ่านมาครึ่งเทอม ผมยังปรับตัวได้ไม่ดี ไม่ดีเอาเสียเลย

จากผลงานมิดเทอม 2 ตัวแรก (และอาจจะมีตัวที่ 3 อีก) ตอนนี้มือผมกำลังเกาะขอบเหวอยู่ !!!

ผมต้องยอมรับว่า ผมยังไม่อยากเลิกกับเธอหรอก
ผมอาจจะผิดหวังบ้างเมื่อพบว่า เมื่อแต่งงานกันแล้วเธอไม่เป็นเหมือนตอนที่คบกันใหม่ๆ
จริงอยู่ที่ผมพอรู้มาบ้างว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงไป แต่ผมไม่นึกว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้
ผมอาจจะท้อเล็กน้อยเมื่อพบว่า ผมทุ่มเทให้กับเธอมากกว่าที่เคย แต่นั่นมันยังไม่พอ
จนบางครั้งผมเลยพาลคิดไปว่า เรา ' เข้ากันไม่ได้ ' หรือเปล่า

แต่ยังหรอก ผมยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
ผมยังไม่อยากเลิก!

ยุงลาย - ฝักถั่ว

2005-08-02T10:01:00.000+07:00

เมื่อปลายสัปดาห์ที่แล้ว มีใบปลิวมายังเคหสถานที่ผมซุกหัวนอนอยู่
ใจความว่า จะมีการฉีดพ่นหมอกควันกำจัดยุงลายในวันเสาร์ที่กำลังจะมาถึง
และเป็นที่แน่นอนว่า ท้ายใบปลิวจะต้องมีข้อความสำคัญอย่าง....
"โดย ส.ส. (เซ็นเซอร์) พรรค (เซ็นเซอร์)"
!??!

เข้าใจครับ เข้าใจ
เข้าใจว่า" แหม! ประชาชนอุตส่าห์เลือกดิฉันเข้ามาทำงาน
ไม่ประกาศผลงานให้ชาวบ้านรู้เลยมันก็กระไรอยู่"
แต่ ช้าก่อนครับท่าน ผมสงสัยก็แต่เพียงว่า
ไอ้ฉีดพ่นหมอกควันกำจัดยุงลายเนี่ย ต้องถึงมือท่านเลยหรือครับ?

ทีนี้ผมก็นอน (กลางวัน) ไม่หลับเหมือนอย่างที่เคย
เพราะต้องนั่งคิดต่อว่า ที่เขตบ้านผมมันก็มีทั้ง ส.ข. ส.ก. ส.ส.
ท่านผู้ทรงเกียรติแต่ละท่านมีภาระอันใดเพื่อบ้านเมืองของเรากันบ้าง
ถ้าท่าน ส.ส. ต้องเป็นธุระจัดการเรื่องการกำจัดยุงลาย แล้ว ส.อื่นๆ ท่านต้องทำอะไรกันบ้าง
ไหนจะยังมีเทศบาลกทม. อีก ผมนั่งคิดนอนคิดยังไงก็คิดไม่ออก

ไอ้ตอนที่ผมเลือกส.ส.เนีย
(คงไม่ต้องบอกว่าไม่ได้เลือกท่านนี้ แต่ถึงจะเลือกท่านอื่นก็ (อาจจะ) ไม่ต่างกัน)
ผมก็หวังลมๆ แล้งๆ ว่าท่านจะเข้าไปทำหน้าที่เป็นปากเป็นเสียงให้ผมในสภา
ดังนั้น แม้ว่าท่านจะมีผลงานดีเด่นเพียงใดในการกำจัดยุงลาย
แต่ผมคงมิอาจพึงพอใจได้หากท่านเป็นเพียง "ฝักถั่ว" ในสภา

แต่เอาเถอะครับ ผมไม่ได้คิดอะไรมากหรอก
เสาร์นี้ผมจะนอนสูดหมอกควันกำจัดยุงลายที่ท่านมอบให้อย่างเต็มปอด!

Jazz Up My Life!

2005-07-28T09:34:00.000+07:00

Jazz

"ชนใดไม่มีดนตรีการ ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก"

ตอนนี้ชอบฟังแจ๊สครับ รู้สึกมันถูกกับจริตผมดี

เริ่มหัดฟังอย่างจริงๆ จังๆ เมื่อปีกว่าๆ ที่ผ่านมา จากการแอบเอาแผ่นของ boss มาฟัง
John Coltrane อัลบั้ม Soultrane ครับ แทรคแรกฟังดูก็คึกคักดี
พอแทรคที่ 2 'I Want to Talk about You'
หลงรักเสียงแซ็กโซโฟนกับดนตรีแจ๊สขึ้นมาในบัดดล

1 ปีผ่านไป ตอนนี้อัลบั้มที่เปิดฟังทุกเช้า คือ Summer Jazz: The Smoothest Jazz on the Warmest Day
เข้าใจครับว่าเข้าหน้าฝนแล้ว อาจจะไม่ถูกกาลเทศะเท่าไหร่
แต่อย่างที่เค้าว่ากันครับ 'Begin each day with your favorite song'
ใครจะบ่นว่าฟังเพลงซ้ำๆ ก็ช่างเค้าปะไร

ก็มันอยากฟังนี่หว่า....